Περί Αλήθειας

Όταν ζούμε σε έναν θεμελιωδώς άγνωστο κόσμο, έναν κόσμο που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συλλάβουμε πλήρως μέσω της σκέψης, και άρα δεν θα μπορέσουμε ποτέ να προβλέψουμε με ακρίβεια… η «αληθεια» δεν μπορεί παρά να είναι κάτι που προκύπτει μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους. Δηλαδή η αλήθεια είναι σχεσιακή.

Σαν να βρισκόμαστε σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο ωκεανό, και να φτιάχνουμε συνεργατικά σταθερές βάρκες για να τον πλοηγήσουμε. Ο τρόπος που τον πλοηγούμε είναι καθαρά σχεσιακός. Είναι η γλώσσα. Αυτές οι βάρκες, αυτές οι σχεδίες—αυτές οι σταθερές επιφάνειες πάνω στους κυματισμούς του ωκεανού—που μας ενώνουν και μας επιτρέπουν να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, είναι οι έννοιες. 

Ο Χορός της Ύπαρξης

Η χορεύτρια είναι το πάθος… η ταύτιση με τη στιγμή… η ασυγκράτητη ζωή. Είναι σαγηνευτική… μαγευτικά ελκτική… σε καλεί να αφεθείς στα χέρια της και να σε οδηγήσει αποκλειστικά αυτή… ζητά να σε ρουφήξει, να σε επιστρέψει στο ζωώδες, το άμεσο, αυτό στο οποίο παραδίνεσαι, μέσα στο οποίο χάνεσαι… Αυτό έχει και μια αυτοκαταστροφική χροιά… σαν μια φλόγα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει φωτιά και να σε καταβροχθίσει… ή σαν την απαλή ροή του ποταμού που παίζεις μέσα της και χωρίς να το καταλάβεις σε παρασύρει…

Ο χορευτής είναι η πάλη να παραμείνεις ξύπνιος… αυτοσυνείδητος… να αντισταθείς στη σαγηνευτική ροή… Είναι η προσπάθεια να γραπώσεις τη στιγμή και να την μετουσιώσεις σε νόημα… σε λόγο… να μπορέσεις να αλληλεπιδράσεις μαζί της… να τη συλλάβεις. Αυτό σε αποκόβει από το πάθος… σε κρατάει έξω απο τη στιγμή… εκεί που μπορείς να την παρατηρείς, να την εξετάζεις, να την αντιλαμβάνεσαι ως «κάτι» διαφορετικό απο εσένα… σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι και τη στιγμή και τον εαυτό σου ως «κάτι»… ως αντικείμενα…

«Είναι»

Προλογική σημείωση: Το παρακάτω κείμενο δεν πρέπει να διαβαστεί «λογικά». Δηλαδή δεν πρέπει να προσεγγιστεί σαν μια σειρά μαθηματικών εξισώσεων όπου η λογική επιδιώκει να κρίνει αν οι πράξεις είναι σωστές ή λανθασμένες. Το παρακάτω κείμενο ζητάει να διαβαστεί «υπαρξιακά». Ζητάει, δηλαδή, να μετασχηματιστεί σε εικόνες, σε συναισθήματα… ζητάει να φανταστείς τις καταστάσεις που περιγράφει, να τις δεις μέσα σου, να τους επιτρέψεις να σε περιτριγυρίσουν. Αναζήτησε, λοιπόν, τις περιγραφές του κειμένου στην προσωπική σου εμπειρία, στις αναμνήσεις σου, στις αισθήσεις σου… στον δυνητικό συνειδησιακό σου χώρο. Η δουλειά της λογικής είναι να έρθει εκ των υστέρων: όχι για να αποκαλύψει το νόημα που περιέχεται στις λέξεις, αλλά, αφού η ψυχή έχει ήδη βρει το νόημά τους, για να εξετάσει αν αυτό το νόημα παρουσιάζει λογική συνέπεια… αν το νόημα που έχει ανακαλύψει η φαντασία είναι, συνάμα, συμβατό με τη λογική.

Εγώ και Σύνδεση

Είναι φυσικό να νιώθεις πως θα ήθελες ο σύντροφος σου να συμφωνεί μαζί σου. Να συμφωνεί μαζί σου, να πιστεύει αυτό που πιστεύεις, να κάνει αυτό που θες να κάνει! Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πραγματική αρμονία και σύνδεση, σωστά?

Κι όμως..!

Αν ο άλλος πιστεύει ακριβώς αυτό που πιστεύεις, και κάνει ακριβώς αυτό που θες να κάνει… τότε παύει να είναι πραγματικά «άλλος»! Σε μια τέτοια περίπτωση ο άλλος δεν είναι παρά επέκταση του εαυτού σου… πράγμα που σημαίνει ότι εξακολουθείς να είσαι μόνος σου!